چند روزه یه کم قهوه خریدم . گذاشتم توی اتاق . هر بار میرم طرف اتاق از بوی قهوه گیج میشم . من نمیدونم توی آرد نخودچی هائی که تا به حال میخریدیم اصلا اثری هم از قهوه بوده ؟ یا نه ؟؟

اغلب فکر میکردم خدا با بنده هاش شوخی میکنه ، وقتی که مثلا دو نفر با فاصله فقط چند کیلومتر از هم شرایط  و محیط زندگی کاملا متفاوت رو تجربه میکنند و بینشون فقط یک چیزی به اسم مرز قرار گرفته .

حالا فهمیدم فقط آدم ها نیستند ، خیلی از جانوران هم مشمول این مزاح هستند.

بازم به مملکت خودمون .

رفتم شارژ سیمکارت بگیرم . اول که اسمش اینجا کنتوره ! در ثانی عین بقالی های خودمون رو کارت یه چیز نوشته، پولی که میگیرن چه چیز دیگه ! یاد اون همشهری هائی افتادم که میومدن پست بانک میگفتن ، یه شاژ 1200 تومنی ایرانسل بده .

اما یه فیلم تکراری ! باور کردنش سخته که فیلم ساخته شده ده پونزده سال پیش رو فریم به فریم سه بعدی کرده باشند . و این قدر با کیفیت . و عجیب تر اینکه باز هم رکورد فروش رو بدست بیاره .

تایتانیک . اون هم سه ساعت و خورده ای .

برای مدت بیش از یک شبانه روز ، در کوه های نزدیک و دور از دسترس اغلب وسایل ارتباطی بودیم . 

تجربه جالب و وسوسه کننده ای بود .  گرچه اغلب تلفن همراه هیچ زحمتی برایم ایجاد نمیکند اما بودن در محیطی که خیالت راحت باشد که ارتباطی نخواهی داشت، بخصوص در این ماه و این آب و هوا ، و گذراندن وقت به تماشای مناظر و صعود و نزول از ارتفاعات ، از حسرت های زندگی شهر نشینی است ، که بسیاری از مردم در طول چندین سال هم نمیتوانند یک بار تجربه اش کنند. 

چند سال قبل نوشتم : کسی "معلم  واقعی" سراغ داره ؟ و یکی دو نفر بهشون برخورد!

برای همین مدتیه که برای نوشتن یکی از تحربیاتم تردید دارم . شاید بهترین موقع همین الآن باشه که (با رونق فیسبوغ) وبلاگ خواندن از مد افتاده و اغلب نوشته ها بیشتر شبیه درد دل نویسنده با خودش شده. 

من که کاری با یارانه ندارم . اما یکی از دوستان تلفن کرد و گفت اس ام اس مبنی بر تمکن مالی برایش ارسال شده و امروز که ظاهرا آخرین مهلت عدم انصراف یارانه نقدی مرحله دوم هست به سایت : WwW.Refahi.Ir مراجعه کرده ، فقط با گزینه تایید انصراف مواجه شده! و گزینه عدم انصراف در سایت وجود نداشته . 

مدتی قبل در پایتخت سوار تاکسی شدم . مسیری سر راست و نسبتا کوتاه . بعد از من سه نفر دیگر هم سوار شدند .

 من به عادت شهرستانی و برای گریز از پرس و جوی قیمت یک اسکناس _به نظر خودم!_ درشت به راننده دادم (که تصادفا با کرایه مسیر برابر بود) اما سه مسافر دیگر در کمال تعجب من . هر سه اعتراض کردند که چقدر کم حساب میکنید! اول فکر کردم دوربین مخفی ، چیزی شبیه به اینهاست .

کتاب را برداشته بر حاشیه آن مینویسد : 

به تجربه ثابت شد 

.

از دیروز تا حالا شش بار انجام دادم . اما سرعتم خوب نیست .

باید الگوریتم های بهتری گیر بیارم 

وقتی اولین بار اختلاف سرعت واقعی یک ماشین رو با محاسبه غیر قابل تردید یک جی پی اس دیدم کنجکاو شدم و دقیق تر و بکرات در ماشین های مختلف این آزمایش رو تکرار کردم. 

نتایج به دست آمده جالب بود . 

عدد نشان داده شده در سرعت سنج همه خودروهای تولید (مونتاژ) داخل بیشتر از سرعت واقعی است و با افزایش سرعت این اختلاف بیشتر هم می شود. 

طی یکی دو ماه گذشته پنج نفر ازم خواستن که براشون سایت طراحی کنم . جدی جدی !  به نظر خودشون همه چیز روشن بود . فقط یک طراح و برنامه نویس لازم بود تا ایده بزرگشان را تبدیل به یک صفحه اینترنتی کند تا دنیا را با آن شگفت زده کنند . 

در همه موارد جواب من یک جمله بود : "خلاصه خواسته هایت را در ده جمله بنویس تا ببینم کار من هست یا نه؟"

 و نتیجه هم همیشه یک چیز است: "هیچ"

دو سری پرتقال خریدم . 

یک سری برای آب گرفتن که طبیعتا زیاد تعریفی هم نبودند. و چند کیلو هم از نمونه بهتر برای مصرف به عنوان میوه . 

مسیر فاضلاب ظرفشوئی رو بستم سری اول رو شستم و سری دوم رو ریختم توی اب و مشغول آبگیری شدم. 

یک مراسمی دعوت بودم در تالار .

سعی کردم یک جای خلوت پیدا کنم ، و با کسانی که آشنا بودم از دور احوالپرسی کردم و نشستم . جمعیت که زیاد شد ، اون گوشه خلوت شد پاتوق تازه واردین . از جمله (طبق معمول) چند نفرشون مشتری های قدیمی شرکتم  بودند. 

کم مونده تابلوی ورودی شهر رو عوض کنند . 

بخاری ماشین اوضاعش مرتب نبود . گفتیم فعلا که کاری باهاش نداریم . این شده وضع هوا . 

بغل شیشه ماشین هم آب میداد گفتیم تا تابستون صبر کنیم . این شده وضع بارندگی ! عین ماشین های کروکی هر وقت بارون میاد خیس میشیم . 

مرفه بی درد که میگن ، فکر کنم ما رو میگن !

بشینی رمز اول کارت بانکی  ملت رو هک کنی ! بعد توی اینترنت پخش کنی ؟ 

خوب که چی ؟ 

یادش بخیر . یک زمانی پایگاه انتقال خون یک رئیس داشت و یک کارمند . چه در شهر ما و چه اصفهان ! اغلب خود رئیس میومد کیسه رو وصل میکرد و مینشست هم میزد تا منعقد نشه . حالا دم و دستگاهش به کنار که برای گره زدن شلنگ هم دستگاه برقی آوردن و پای هر میز و تخت خونگیری هم یک بارکد خوان گذاشته اند .

بدبختی اینجاست که در سه مرحله هم امضا میگیرن : پذیرش . بعد از معاینه دکتر . و قبل از خونگیری . 

هر چی فکر کردم از لزوم سه بار امضاء گرفتن و اون هم جدا جدا از اهدا کننده سر در نیاوردم .

حکایتی قدیمی بود که : " شخصی در مسابقه اسب دوانی بدون زین شرکت کرده بود ، بعد از دو سه دور مرتب لیز میخورد و در حال افتادن از پشت اسب بود  ، در حین عبور از جلوی جایگاه فریاد میزند . این اسب تموم شد! یکی دیگه بیارید. " 

خاطره ای از سفر های نوروزی .

جوانک روستائی کشاورز سبزی فروش کنار جاده با حسرت به مسافران و ماشینهایشان نگاه میکند . در فکرش نهایت آرزویش رفتن از روستای خشت و گلی محل زندگی اش و زندگی در شهر است . 

مرد شهری با حسرت به مسافران نوروزی نگاه میکند . نهایت آرزویش داشتن شغل و  ماشین مناسب و امکان سفری بی دغدغه است . 

مرد  میان سال شهری همراه با خانواده اش در ماشین نشسته و با حسرت به کوچه های روستا نگاه میکند . نهایت آرزویش زندگی در یک خانه خشت و گلی و بیدار شدن با صدای خروس و شنیدن صدای سگ های ولگرد و استشمام بوی خاک روستا است . 

البته این چیز تازه ای نیست . اما من امروز مجددا کشفش کردم . کم مانده بود مثل ارشمیدس بعد از کشف وزن مخصوص . . . (لا اله الا الله . . .  )

اصلا بی خیال 

 یه پرستار استرالیایی بزرگ‌ترین حسرت‌های آدم‌های در حال مرگ رو جمع کرده و پنج حسرت رو که بین بیشتر آدم‌ها مشترک بوده منتشرکرده

اولین حسرت: کاش جرات‌اش رو داشتم اون جوری زندگی می‌کردم که می‌خواستم٬ نه اون جوری که دیگران ازم توقع داشتن

حسرت دوم: کاش این قدر سخت کار نمی‌کردم

حسرت سوم: کاش شجاعت‌اش رو داشتم که احساسات‌ام رو به صدای بلند بگم

حسرت چهارم: کاش رابطه‌هام رو با دوستام حفظ می‌کردم

حسرت پنجم: کاش شادتر می‌بودم

خونه خالی 

قفل ها شکسته 

همه چیز رو بردن 

رفتم آرایشگاه  و طبق معمول زمانی که استاد کارش را شروع کرد ، لم دادم و چشمهایم را بستم .

با این تفاوت که این بار خوابم برد . 

یک وقت متوجه شدم که صدام می کنه داره (با نگرانی) یه چیزی میپرسه . حواسم که جمع شد ، فهمیدم میگه اجازه هست الکل بزنم روی زخم ؟ ! ؟ 

این ده روزه در شرایط گوناگون اونقدر وقت برای فکر کردن داشتم ، که اگر بخوام فقط لیست موضوعاتی رو که دوست دارم درباره اونها چیز بنویسم رو یادداشت کنم . کلی وقت میبره . 

جی پی اس مارشال . تکنولوژی امریکا ، مونتاژ چین ، راهنمائی اجباری به سمت حرم! 

یک مسیر یاب رو توی مسیر الیگودرز به تهران آزمایش میکردم . همه جا عادی کار میکرد. بجز کمربندی قم .هر کوچه و خیابون که میدید! حتی اگر راه بسته بود؟ هی میگفت بسمت راست بپیچ ، یا از فرعی خارج شو ، و مسیر پیشنهادی رو تا مرکز شهر ادامه می داد . 

تا میدان هفتاد و دو تن ، دیگه کم مونده بود یه دست ازش بیرون بیاد و  خودش فرمون رو بگیره بچر خونه بطرف شهر ! 

سال خوبی داشته باشید . 

مشکلات اقتصادی فعلی ، برای همه قابل لمس هست و دوست ندارم راجع به آن چیزی بنویسم .

اما بعضی از تبعات آن خارج از حد تصور است.  و اخیرا باعث آسیب دیدن بسیاری از افراد ، مشاغل ، و حتی پرستیژ تجاری موسسات بزرگ و با سابقه هم شده است . 

دبه کردن ! اگر از جانب یک کاسب عادی بازار باشد؟ چندان غیر عادی نیست . اما وقتی یک سایت معتبر و با سابقه که مشتریانی پرشمار دارد، بر روی یک کالا در عرض فقط چند ساعت و حتی ساعت ها بعد از پرداخت آنلاین وجه آن 25 درصد افزایش قیمت مطالبه می کند؟ دیگر از بقال و سوپری و بازاری چه انتظاری میشود داشت؟؟